دوست‌داشتن:

فرنگ خیلی چیزها ندارد که باعث می شود آدمیزاد از اعماق تهش بگوید:

«باز هوای وطنم، وطنم، آرزوست!»  …

«برگه گلی زان چمنم، چمنم آرزوست» …

واای که هر چه در تیلیویزیون در رابطه با این فرنگی ها و خارج می گفتند راستِ راست بود! اما کجا بود گوش شنوا! پایمان را در یک لنگه کفش فرو نموده بودیم که می خواهیم برویم خارج! هی در تیلیویزیون ما فریاد می زدند که ای فغان! ای داد! ای بیداد! در بلاد کفر دیگر احساسات رنگ باخته و خبری از عواطف نیست! ولی دریغا که بر این حرف خندیدیم و گوش ندادیم!

با این که اندک مدتی است در این دیار کفر زندگی می گذرانم، تا دلتان بخواهد برای این حرف مصداق پیدا کرده ام! به عنوان مثال، همین فاطی جان کماندوی خودمان، یا به قول بچه ها پادری! این خارجی های شیر پاک نخورده به جای این فاطی جان یک عدد کارت مغناطیسی را جایگزین کرده اند! امان از دست زندگی ماشینی این خارجی ها! توی مملکت ما، کله صبح، قبل ورود به دانشگاه یک گپ و گفت آنچنانی با فاطی جان داشتیم، کلی به قول این خارجی ها سوشیالایز می کردیم و بعد روزمان شروع میشد! این جا که کله صبح کسی نیس که به تو سلامی بگوید، حتی کارت مغناطیسی هم در طول روز لازم نیست که به بوقش دل خوش کنی! اگر شبی، نصفه شبی هم هوس رفتن به دانشگاه کردی که باید به جای فاطی جان کماندو با کارت مغناطیسی گپ و گفت کنی!